Τό καμπαναριό του Βαμβακοφύτου

Το καμπαναριό μας κτίστηκε το 1882. Χρονιά που είναι χαραγμένη σε πέτρινη πλάκα ψηλά στον τοίχο του, στη ΒΔ πλευρά του. Στο εσωτερικό κοίλωμα της στέγης είναι γραμμένη η ημερομηνία 21 Μαΐου 1882. Στοιχεία που διασώθηκαν και μεταδόθηκαν προφορικά, λένε πως στο καμπαναριό δούλεψαν κτίστες από τη Βροντού Σερρών. Ήταν και ένας δικός μας κτίστης, ο προπάππος του Γιώργου Καράκιολη. Εντυπωσιάζει το χρώμα της διακόσμησης στη συμβολή τοίχων και στέγης εξωτερικά και γύρω-γύρω, που μένει ανεξίτηλο και αναλλοίωτο εδώ και 120 χρόνια. Τις πέτρες τις πελεκούσαν στο βουνό και με μουλάρια τις μετέφεραν κάτοικοι του χωριού, όπως και τα ξύλα, την άμμο και τον ασβέστη με εθελουσία προσφορά εργασίας. Όλοι οι χωριανοί συνεισέφεραν στα έξοδα του έργου. Μεγάλη ήταν η οικονομική βοήθεια της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Ένα μέρος του ποσού ήταν δωρεά, ένα άλλο έναντι ακινήτων στο χωριό(είναι τα σημερινά μετόου=μετόχια) και το υπόλοιπο χρέος σε μορφή δανείου, οι δόσεις του οποίου κάθε χρόνο πληρώνονταν σε είδος, όπως σιτάρι, κριθάρι, αλεύρι και άλλα τρόφιμα.

Πρόσφεραν όλοι οι κάτοικοι ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Η συγκέντρωση των παραπάνω αγαθών γινόταν στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και η εκκλησιαστική επιτροπή συνόδευε τη μεταφορά τους στο μοναστήρι. Μαζί πήγαιναν και άλλοι χωριανοί. Και κάθε χρόνο περισσότεροι. Το χρέος εξοφλήθη, αλλά οι επισκέψεις συνεχίστηκαν και έγιναν έθιμο, που προ εικοσαετίας αναβίωσε ο Μορφωτικός Λαογραφικός όμιλος Βαμβακοφύτου.

Μία καμπάνα συνδεόταν με σχοινί με το σπίτι του Τόλιου(επώνυμο που εξέλειπε), για να ξυπνάει κατά τις τρεις τη νύχτα τους εργάτες που δούλευαν στα καρβουνιάρικα (στη συγκέντρωση και απανθράκωση ξύλων) στο Μπέλες.

Η μικρότερη καμπάνα καθημερινά πρωί και απόγευμα καλούσε τους μαθητές στο σχολείο. Το πρώτο σήμαντρο, ένα μακρόστενο ξύλινο κομμάτι, ήταν δωρεά της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου. Τώρα βρίσκεται στο Λαογραφικό Μουσείο του ΜΟ.Λ.Ο.Βαμβακοφύτου. Το σημερινό σήμαντρο πρώτα αρχίζει να χτυπά με δεξιοτεχνία ο νεωκόρος( Καντηλανάφτης) και συνεχίζει με τις τέσσερις καμπάνες. Δημιουργείται ένας υπέροχος συνδυασμός ήχων. Αξίζει να’ρθεί κανείς να τις ακούσει κάποιο Κυριακάτικο πρωινό πριν αρχίσει η Θεία Λειτουργία. Κάθε καμπάνα ή όλες μαζί ανάλογα με τον τρόπο που λειτουργούν παράγουν ήχους χαρμόσυνους ή θλιμμένους, κινδύνου ή συναγερμού.

Στο υπόγειο του καμπαναριού ήταν παλιά το οστεοφυλάκιο. Στη στέγη γύρω από τον πέτρινο Σταυρό είχαν φωλιά οι πελαργοί που κάθε χρόνο με τον ερχομό τους προμήνυαν και τον ερχομό της άνοιξης . Τώρα ο πέτρινος Σταυρός έγινε μεταλλικός και η φωλιά καταστράφηκε. Απ’ τα παράθυρα έδεναν σχοινιά και αναρριχιόνταν νέοι του χωριού ανήμερα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου(έθιμο που σταμάτησε).